Музейная экспазіцыя "Памяць сэрца беражэ"
Важнасць захавання памяці беларускага народа і гістарычнай праўды бясспрэчная. Бо страта выявы гераічнага мінулага вядзе грамадства да катастрофы і пазбаўляе народ будучыні. Менавіта таму ў рамках Года гістарычнай памяці ў дзяржаўнай установе адукацыі "Сярэдняя школа № 105 г. Мінска" створана музейная экспазіцыя "Памяць сэрца беражэ", прысвечаная Вялікай Айчыннай вайне. Творчы ўклад у экспазіцыю ўнеслі навучэнцы нашай школы і іх законныя прадстаўнікі - падрыхтавалі фотакалажы і фатаграфіі аб мемарыяльных і памятных месцах Беларусі: Азарычы, Хатынь, Дрэмлева, Дальва, Трасцянец, Высокі бераг, Баркі - у памяць аб спаленых вёсках, скалечаных лёсах дзяцей , маці. Гэтыя мемарыяльныя комплексы – сімвал трагедыі беларускага народа ў гады вайны, які забраў жыцці кожнага трэцяга беларуса. Толькі памяць аб трагедыі не дазволіць гісторыі паўтарыцца.
За больш чым 80-гадовы перыяд, які адлучае нас ад самай страшнай даты ў гісторыі чалавецтва, усё менш застаецца ўдзельнікаў і жывых сведкаў ваенных падзей, але памяць жывая, яна працягвае жыць у нашых сэрцах, у нашых душах.., «жыве» яна і у рэчах, у часцінках застылых сведчанняў той страшнай вайны...
Напэўна, няма ніводнай сям'і, у якой бы не памяталі пра вайну. Сем'і навучэнцаў нашай школы не выключэнне. Яны прадставілі для экспазіцыі звесткі аб сваіх гераічных сваяках, іх асабістыя рэчы і фатаграфіі, бо памяць сэрца беражэ.
У рамках патрыятычнага выхавання важна расказваць аб тым, якім коштам заваяваны свет, аб тым, што подзвіг аднаго чалавека - гэта гісторыя Вялікай Перамогі.
Таіраў Канстанцін Арцем'евіч у гады вайны ваяваў у складзе Першага Беларускага фронту, узнагароджаны ордэнамі і медалямі. Захаваўся кіцель з узнагародамі і корцік.
Кічыгін Васіль Іларыёнавіч узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі, медалямі. З прыватных рэчаў захавалася планета з парцалянавымі медалямі, на якіх намаляваныя знакамітыя савецкія разведчыкі.
Князюк Аляксандр Майсеевіч ваяваў у партызанскім атрадзе, узнагароджаны медалём "Партызану Вялікай Айчыннай вайны 1 ступені". З асабістых рэчаў захаваліся пашпарт, ваенны білет, фатаграфіі і ўзнагароднае пасведчанне.
Дзекцярук Міхаіл Міхайлавіч служыў у складзе 1-га стралковага палка, узнагароджаны медалём "За адвагу", ордэнам Айчыннай вайны 2 ступені. Узнагароды можна ўбачыць у экспазіцыі.
Настаўнік пачатковых класаў, прадстаўнік педагагічнай дынастыі, са сваім сынам, навучэнцам нашай школы, падрыхтавала рол-ап аб сваім дзядулі і прадзеду Мікулічу Яўгеніі Уладзіміравічу. Гісторыя яго жыцця і подзвігу - гэта ўрок мужнасці, гераізму і бязмежнай любові да радзімы. Гэта прыклад годнага жыцця для маладога пакалення.
Імёны герояў павінен ведаць кожны. Блукаючы па вуліцах мікрараёна Грушаўка, чытаючы іх назвы, задумаешся: Васіль Корж, Канстанцін Хмялеўскі, Пётр Купрыянаў, Анатоль Волах, Георгій Жукаў - які подзвіг яны здзейснілі? Пра гэта раскажа рол-ап "Іх імёнамі названы вуліцы мікрараёна Грушаўка", падрыхтаваны педагогамі і навучэнцамі школы. Коштам свайго жыцця і здароўя Героі Вялікай Айчыннай вайны набліжалі перамогу, каб будучыя пакаленні радаваліся кожнаму мірнаму дню, яркаму сонцу, блакітнаму небу і тварылі на карысць Радзімы (паказваем на карцінку пад надпісам "Год гістарычнай памяці"). Каб трагедыя генацыду не паўтарылася. Менавіта пра гэта прадстаўлена інфармацыя ў інтэрактыўным плакаце "Генацыд беларускага народа ў гады Вялікай Айчыннай вайны".
Палітыка фашысцкага генацыду на акупаванай тэрыторыі Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны - гэта карныя аперацыі і тысячы спаленых вёсак, лагеры смерці, гета і іншыя месцы прымусовага ўтрымання, паказальныя пакаранні смерцю і жахлівыя шыбеніцы ў гарадах.
Паглядзеўшы на карту Беларусі, мы ўбачым, што няма такога рэгіёна, дзе б ні памяталі пра гераічнае мінулае. Памяць удзячных пакаленняў увасоблена ў мемарыяльных комплексах, манументах, помніках. Кожны абласны рэгіён нашай цудоўнай краіны пацярпеў ад генацыду, але памяць народа аб загінуўшых, увасобленая ў мармур, жывая. Аб і распавядае інтэрактыўны плакат.
Пакуль мы памятаем - мы жывем. Сёння ў месцы памяці і смутку прыязджаюць сотні людзей розных пакаленняў, нацыянальнасцей, веравызнання з многіх рэгіёнаў Беларусі, блізкага замежжа, унукі, праўнукі сведкаў тых падзей. Яны едуць ушанаваць памяць вязняў, пакланіцца ўсім, хто выжыў, выдужаў, не скарыўся карычневай чуме нацызму. Людзей клічуць сюды памяць і абавязак перад загінуўшымі. Неабходнасць даведацца самім і расказаць іншым, што давялося тут перажыць вязням, воінам-вызваліцелям, яшчэ раз пераканацца, якім вялікім коштам было дасягнута вызваленне і выратаванне нашай краіны, і зразумець, што нам ёсць што берагчы і што адстойваць.
Гэта нельга забыцца, бо, захоўваючы памяць аб мінулым, мы закладваем трывалую аснову нашай сувязі з будучымі пакаленнямі, выхоўваем маладое пакаленне на прыкладзе іх прадзедаў і дзядоў у духу сапраўднага патрыятызму і павагі да Айчыны. Дзеля памяці загінулых, дзеля павагі да тых, хто застаўся ў жывых, мы павінны ўсвядоміць і засвоіць урокі вайны.
